Verder blijf je een speciaal mannetje. Je doet niks liever dan opruimen, nog steeds, en helpt dan ook fervent, soms ietsje té fervent zelfs. Zo had ik gisteren een van mijn USBsticks gewoon op mijn bureau gelegd, en was ik die daarnet kwijt. Ik heb alles afgezocht, op de grond gekeken, zelfs in de vuilbak, en toen viel plots mijn euro: jij had hem gisteren even in je handjes gehad. En jawel, hij lag netjes bij de rest van de elektronica in de schuif naast me :-p

Soms kan je wel eens ruzie maken over iets, maar meestal heb je wel door wanneer je gelijk hebt en wanneer niet. Zo zette je daarstraks je keel open, en bleek dat je Wolfs nieuwe fototoestel in handen had. Toen ik je berispte, gaf je het dadelijk terug, zonder een zweem van protest.

Intussen zit je op mijn schoot mijn koffie te stelen. Ik drink mijn koffie altijd met de helft melk en een klontje suiker, en jij vindt het heerlijk. Ik herinner me dat dat bij Wolf ook het geval was op die leeftijd, maar nu moet hij er gelukkig niks meer van weten. Jij mag altijd met het lepeltje in mijn quasi lege tas zitten prutsen, en je geniet ervan.

Woensdag zijn we eindelijk bij Kind & Gezin geraakt, een drietal maanden later dan gepland. Ik was het eerst vergeten, en dan bleek er een wachttijd van meer dan een maand te zijn. Enfin, je hebt al je inentingen gekregen, en da's het belangrijkste. Je bent intussen 83 centimeter groot, en weegt, met proper pampertje aan, 12.360 kg. Het kan niet missen dat mijn rug soms protesteert als ik veel met jou aan het gooien en spelen ben :-p Waar zowel de verpleegster als de kinderarts van opkeken, was het feit dat jij al zo goed kan praten! De meeste jongens van jouw leeftijd beginnen een paar woorden te zeggen, en jij zegt al tweewoordzinnetjes, en zelfs met voltooid deelwoord, zoals ‘koek evalle!' Ik zat erbij en straalde :-)

Wat me ook opgevallen is, is dat je niet echt egoïstisch bent (maar dat kan nog komen natuurlijk). Wolf deelde altijd alles, en nu blijk jij dat ook te doen. Je krijgt als tussendoortje regelmatig een stukje peperkoek, want daar ben je verzot op. Vaak zitten jullie dan allebei aan tafel, en deel ik een schelletje peperkoek in twee, en krijgen jullie elk een halfje. Gisteren kreeg jij, na je kiwi, ook nog een stukje. Met blinkende ogen nam je het aan, keek er even naar, stak dan je andere hand uit en zei: ‘Wof?' Ik gaf je het tweede stukje, en dat ging je netjes naar Wolf brengen die in de woonkamer aan het spelen was, zonder dat ik het gevraagd had.

Ik heb het gevoel, konijnemuis, dat jullie allebei enorm blij zijn dat je een broertje hebt. En ik, ik ben verzot op jullie twee :-)

Diosauwes geschreven door Gudrun op 19-05-12 in Van alles en nog wat.

Maar... je mocht dus niet ziek zijn voor zo'n ingreep. Laat dat nu toch wel het geval zijn zeker! Toegegeven, het halve land ligt geveld door de griep, maar dan nog. In de loop van de zondagnamiddag begon je je precies wat beter te voelen, en ik kreeg weer hoop. Helaas, tegen de avond kreeg je koorts, en wel boven de 39̊. Geen operatie dus. Aangezien Wolf die nacht ook plots begon over te geven, hebben we alles maar meteen afgezegd. Ik denk niet dat het ziekenhuis daar bijzonder blij mee was, maar daar viel niks aan te doen natuurlijk.

Enfin, intussen waren ook papa en ik allesbehalve gezond gebleven: we hoestten en blaften als een compleet roedel jachthonden dat zijn prooi heeft geroken. Maandag bleven we dus allebei thuis, ook al om voor jullie twee te zorgen. Tegen de avond kwam de huisdokter, en die stelde dat het iets viraals was: je keel, oren en longen leken gezond, alleen je neusje was nogal aan het lopen. Fysiologisch water, neusdruppels, iets tegen de diarree en iets om ervoor te zorgen dat je misschien toch iets wilde eten, dat was wat ik de volgende morgen kon gaan halen in de apotheek. Bij mij had ze, na een stevige hoestbui, ook even geluisterd naar mijn longen, en me meteen thuisgezet tot woensdag. Op die manier kon ik uiteraard voor je zorgen.

Met jou ging het intussen op en af: al naargelang de inwerking van je perdolans en andere medicatie begon je te spelen, of lag je lamlendig in mijn armen. Eten deed je af en toe, maar drinken des te meer. Ik heb je geregeld een fles melk gegeven, zodat je toch iets van voedingsstoffen binnenkreeg. Je hebt de voorbije dagen ook vooral veel geslapen, overdag dan toch. ‘s Nachts ging het een pak minder: je werd elk uur wakker en begon zacht te huilen. Papa had toen het lumineuze idee om het logeerbed naast ons bed te zetten, zodat Wolf tenminste kon doorslapen, en ik ook niet elke keer naar beneden hoefde. Twee nachten heb je daar geslapen, en de nacht van dinsdag op woensdag werd je om de drie kwartier wakker. Het was meestal voldoende om je even te sussen en te zeggen dat ik er was, en je opnieuw een tuutje te geven en je even op je andere zij te leggen, om je verder te doen slapen. Omdat ik ook niet echt mijn bed uit hoefde, stoorde me dat niet zo erg: ik slaap sowieso al erg licht.
Enfin, afgelopen nacht heb je in je eigen bed doorgebracht. Je bent rond half drie wel uitgebreid beginnen huilen, maar je bleek dan ook een gigantisch vuile broek te hebben. Papa heeft je ververst, en ik heb je aansluitend wat water gegeven, een stevige lepel Junifen, en je neusje nog even vrijgemaakt, en je hebt meteen geslapen tot ‘s morgens. Oef.

Deze morgen wilde ik nochtans geen risico lopen, en heb ik je bij oma en opa gebracht. Daar heb je vooral geslapen, serieus wat koorts gehaald (39,75̊) maar wel flink gegeten, joepie! Je liep in elk geval bijzonder vrolijk en energiek rond toen ik je deze avond weer ging ophalen, en je leek helemaal niet ziek meer. Toch voelde je alweer vrij warm aan. Thuisgekomen heb je nog wat gegeten, een beetje melk gedronken, en nu slaap je al een tijdje. Je had bij het slapengaan totaal geen koorts meer. Ik hoop maar, muisje, dat het snel keert. Morgen komen omaly en bompa op jou passen, en wellicht ook hopeloos vertroetelen. Je kan er maar deugd van hebben!

Intussen leer je meer en meer woordjes, kleine man. ‘Lallen' wil zeggen dat er iets gevallen is, iets wat nogal eens gebeurt. Je zit bijzonder graag bij mij of papa op schoot als we aan onze bureau zitten, en dan begin je met alles te spelen dat maar binnen handbereik is. Of net niet, en dan wijs je het vragend aan: ‘Ja?' Als ik dan vraag wat je wil, wijs je bijzonder overtuigd met een begeleidend ‘Datte'. Ook ‘aap', ‘ham' (voor hamster) en ‘oko' voor choco passeren geregeld de revue. Je vraagt aan tafel wat je op je boterham wil door aan te wijzen, en wanneer ik dan het juiste product omhoog hou, knik je enthousiast ‘Ja!'. Zodra je een vuile broek hebt, zeg je ‘kaka', al durf je ons wel eens op het verkeerde been zetten: je zegt het ook wanneer je moeite hebt je broek te vullen. ‘Tietje' is intussen het woord voor je tuut, en ‘kieke' is een koek, al kan je er ook mee bedoelen dat we moeten kijken. Met ‘appel' bedoel je alle soorten fruit, en je begint tegenwoordig ook al ‘naan' te zeggen. Maar zelfs zonder woorden heb je het er eigenlijk niet bijzonder moeilijk mee jezelf verstaanbaar te maken: je gezichtje en je gebaren spreken vaak boekdelen.
Zo kom je minstens één keer per dag bij mij met het bakje van de DVDspeler, legt het in mijn handen, en vraagt "Bumba?". Als ik dan ja zeg, word je wildenthousiast, trekt de deur van de tvkast open, en installeert je bij me in de zetel. Je kan er probleemloos zelf uit, maar erin kruipen is nog moeilijk. Toch heb je het niet graag als ik je help, je bent liever zelfstandig. Daarom zet ik, net zoals vroeger bij Wolf, een stoeltje in de hoek tegen de zetel. Ik hoefde je maar één keer te tonen wat de bedoeling was, en je had meteen door dat je eerst op het stoeltje moest kruipen, en daarna de zetel in kon.

Eigenlijk ben je wel bij de meeste dingen zo rap, soms zelfs té rap. Zo heb je blijkbaar heel goed gekeken hoe ik de telefoon blokkeer, en duw je tegenwoordig soms even lang op het bewuste knopje om hem te deblokkeren, met alle gevolgen vandien. Soms heeft het ook zijn voordelen: je hebt ooit gezien hoe ik de plastieken kinderbordjes uit de vaatwas neem en ze netjes op een stapel in de schuif leg. Sindsdien help je me wanneer ik de vaatwas uitleeg: één voor één neem je de felgekleurde bordjes uit het rek, en legt ze netjes in de schuif. Je omzeilt behoedzaam de porseleinen bordjes, of vraagt hulp als die in de weg zitten. Ook het kinderbestek vis je uit het bakje en leg je op zijn plaats. Ik hoef ook nooit twee keer te vragen om op te ruimen: netjes leg je alle potloodjes terug in de doos, en probeer je een stapel te maken van je papieren en je boekjes.

En weet je wat bijzonder schattig is? Elke telefoon gebruik je om te doen alsof je belt. Je houdt hem dan aan je oor, en zegt parmantig ‘Ajo?' of soms zelfs ‘Allo?' Als ik dan vraag wie het is, antwoord je met uitgestreken gezicht 'Poepa' en geeft me het toestel door. Als ik wat verder zit, hoor ik je regelmatig vragen: ‘Allo? Mama? Ja!' terwijl je dan heftig zit te knikken. Af en toe is het blijkbaar ook papa aan de telefoon. Hm. Soms heb ik de indruk dat ik nogal veel bel, als ik jou zo bezig zie :-p

Kinderen zijn een spiegel van hun ouders, zegt men wel eens. Blijkbaar hebben Bart en ik dan wel een stevig karaktertje, molletje!

Ziek geschreven door Gudrun op 19-05-12 in Ziekjes.

ik heb net de choco uit je haar gewassen :-p Je hebt namelijk sinds een paar dagen het fenomeen 'choco' ontdekt, en sindsdien heeft de speculoospasta voorlopig afgedaan.
Je bent intussen al zó gevorderd in taalgebruik dat je quasi alles begrijpt en ook toepasselijk reageert. Zodra je aan tafel zit, vraag ik je wat je wil eten. Ik wijs dan een paar dingen aan, en dan zeg je 'Ja' of 'Nee', al naargelang. Eerst begin je met een boterham met hartig beleg, zoals kaas, salami, paté, hesp... En halverwege die - nog steeds in kleine stukjes gesneden - boterham begin je al te wippen en te wijzen: 'Daa! Daa! Dat!' Dan moet ik een paar keer herhalen dat je eerst de boterham op je bordje moet opeten, waarop je meestal je mond barstensvol propt, en nog nauwelijks verstaanbaar 'Dat!'  zegt, terwijl je weer begint te wippen en te wijzen. Zodra ik dan de pot choco durf nemen, breng ik je in opperste staat van vervoering: je schaterlacht en wipt bijna uit je stoel van enthousiasme, terwijl je hoofdje bijzonder geestdriftig ja knikt.
Als ik dan eerst nog een boterham voor Wolf durf te smeren, ben je zwaar teleurgesteld en begin je bijna te huilen. Ik moet je echt soms op je plaats zetten, de wereld draait momenteel rond en enkel in functie van Kobe.

Vorige zaterdag heb ik dat ook nog eens duidelijk gemerkt. Je was dringend aan nieuwe schoenen toe, je eerste schoentjes waren zo goed als te klein. Ik dus met jou naar de Brantano, waar jij braafjes rondkeek naar al het volk dat van de solden kwam profiteren. Je protesteerde ook helemaal niet toen een verkoopster jouw voetje mat, en ik daarop je een paar schoentjes aantrok. Je deed zelfs netjes een paar stappen, en dat bleek prima te lukken.
Omdat ik ook nog een paar schoenen voor papa moest zoeken, bracht ik je daarna naar het kinderspeelhoekje: een soortement van houten cabientje, met een bankje, wat leuke gaten, een paar kralenspelletjes en wat blokjes. Ideaal dus. Dat bleek jij ook te vinden, want je liet me rustig mijn gang gaan. Meer nog: toen ik naar de kassa wilde, had jij nog helemaal geen zin om mee te gaan. Je gehoorzaamde niet eens toen ik je vroeg te komen, en dat ben ik niet van je gewoon. Ik heb je echt in de kraag moeten vatten, maar dan kwam je toch zonder protesteren mee. Aan de kassa ben je zelfs braaf op je poep gaan zitten, omdat we moesten wachten. Toen bleek dat ik mijn klantenkaart (die daar eigenlijk echt wel de moeite is) in de auto was vergeten, ging ik die snel halen met jou op de arm. Bij het opnieuw binnenkomen zette ik je op de grond, en onmiddellijk ging je op pad, de gang van de kinderschoenen in, tot je aan de andere kant het speelhoekje ontwaarde. En jawel, onvervaard ging je erop af, zonder acht te slaan op de mensen rondom jou, of het feit dat je mama helemaal niet kon zien. Kobe wilde spelen, en Kobe gíng spelen. Ik moest echt lachen. Ik heb rustig afgerekend, en ben je dan gaan oppikken aan het speelhoekje. Gelukkig kwam je gewillig mee, maar ik vond het eigenlijk wel grappig. 

's Avonds kwam je peter Dirk nieuwjaren, en die had - op mama's aanstoken - het ideale cadeautje voor jou mee: een nieuwe DVD van Bumba! Je trok het papiertje open, en werd meteen wildenthousiast, en dat woord mag je gerust letterlijk nemen. Je begon te schateren, te springen, 'ja' te roepen, op het bakje af te stormen en te dansen. Alles tegelijk.  Er zat niks anders op dan je een afleveringetje te gunnen, en dat werd op een bijzonder dankbare blik onthaald. Dirk en Ilse moesten echt lachen toen ze jouw enthousiaste gedrag zagen: je zat, zoals altijd bij het bekijken van Bumba, bij me in de zetel. In het begin zit je altijd netjes op mijn zijdelings gevouwen benen, maar al na een paar tellen word je meegezogen, begin je te klappen, mee te zingen, te roepen, en uit pure opwinding over me heen te klauteren. Mama's zijn duidelijk ideaal als klimrek. Heh, het werd bijna moeilijk om je nog mee te krijgen naar boven om te gaan slapen. Gelukkig is er altijd de lokroep van de tandenborstel: eerst poetsen papa of ik even jouw tanden, en dan mag je zelf aan de slag, zoals je grote broer ziet doen. Niet dat je er iets van terechtbrengt natuurlijk, maar het is al bijzonder fijn als je het leuk vindt.

Wat trouwens een nieuwe badkamertraditie lijkt te worden (naast het obligate weggesteek van Wolf en het gezoek van jouw kant), is dat je je kaakjes inwrijft met ColdCream. Tijdens het vriesweer van de voorbije twee weken werden je kaakjes nogal droog, en daarom had ik dat tubetje bovengehaald. Je had gezien hoe ik het dopje eraf schroefde, een beetje crème op mijn vinger deed en dat op je wangetjes smeerde, en je wilde me nadoen. Dus ja, ik moest je helpen om het dopje los te draaien, en daarna ging je enthousiast aan het ‘smeren'. Alleen had je bijzonder snel door dat er niet echt zalf aan je vinger bleek te hangen, dus vroeg je me om te duwen: je nam mijn hand, legde dat op het midden van de tube, keek me vragend aan en zei: ‘Ja?' Je bleef die vraag geduldig herhalen, tot ik uiteindelijk een piepklein beetje zalf uit de tube duwde, en jij bijzonder gretig met je kleine wijsvingertje het goedje op je kaak smeerde. En trots dat je was!

Nog zo'n traditie speelt zich af bij het slapengaan. Ooit lag er een tweede losse tuut in je bedje, en kwam ik op het lumineuze idee om die zogezegd in de mond van je kleine knuffelpaardje te steken. Je vond dat ongelofelijk grappig, en wilde voortdurend van tuut wisselen met het beestje. Sindsdien moet er met tuten en paardjes gespeeld worden bij het slapengaan. Meestal is er maar één tuut en zit die in jouw mondje. Je haalt die dan uit, en steekt die zogezegd in de mond van het paardje. Daarop begint dat beestje te spuwen en ‘bweikes' te zeggen, en jij lacht je een kriek. Ik moet dan met een hoog stemmetje zeggen: "Neenee, de tuut is voor Kobe, nonnie nonnie (om het taaltje van Bumba te gebruiken)!" Dan steek je de tuut weer in je eigen mond, om hem quasi onmiddellijk weer met een grijns aan het paardje aan te bieden. Dat spelletje herhaalt zich zo een paar keer, tot ik er uiteindelijk genoeg van heb, en je zeg dat je moet slapen. En eigenlijk ga je dan heel gehoorzaam op je zij liggen met je eland in je handen en je tuut in de mond.

Je praatvaardigheid gaat er ook met sprongen op vooruit. Je spreekt de kinderen van de Spruitjesdoos met hun naam aan, en ook ‘Wof' en oma en opa zijn uitspreekbaar. Wolf heeft zich tranen gelachen toen hij hoorde dat je tegen bompa ‘poepa' zei, en heeft het je in de auto, op weg naar het nieuwjaarsdineetje, wel 20 keer doen zeggen. En jij, altijd bereid om plezier te maken met je broer, deed dapper mee. Je brabbeltaaltje is er nog eentje voor de insiders, maar uiteindelijk slaag je er wel in om jezelf behoorlijk verstaanbaar te maken, en dat voor een kleintje van nog geen anderhalf. Je bent goed bezig, Kobe, echt wel!

Onvervaard geschreven door Gudrun op 19-05-12 in Eten en drinken, Karaktertje.

je bent toch een speciaal geval!

Eerst wacht je bijzonder lang met tandjes krijgen, dan heb je er een half jaar lang maar zes (vier bovenaan, en twee onderaan), en nu krijg je er acht tegelijk! Jawel, acht: nog twee snijtanden onderaan, twee extra bovenaan, en meteen ook een kies aan elke kant! Geen wonder dus dat je de laatste dagen bijzonder hard aan het zeveren was, overal op wilde bijten, moeilijk deed over harde stukjes en korstje, en voortdurend rondliep met rode kaakjes. Die ondertandjes had ik al een tijdje gezien, zondag wist oma me te vertellen dat ze ook bovenaan doorkwamen (beroepsmisvorming, denk ik) en maandag zag ik plots, toen je aan het schateren was, meer wit in je mondje.

Vorige week heb ik trouwens gigantisch met je moeten lachen: je weet bijzonder goed wat je wil! Wolf, jij en ik waren samen naar boven gegaan om pyama's aan te doen, en daarna hadden we Wolf in bed gestoken. Jij moest je flesje nog drinken, zodat je weer mee naar beneden mocht. Je leek nog niet echt moe, zodat we ons samen installeerden in de zetel en naar kleuterprogramma's keken. Ik vond dat we daar bijzonder goed en gezellig zaten, maar... Toen Hopla gedaan was, nam jij plots het bakje uit mijn handen, zwaaide ermee naar de tv, klauterde uit de zetel, nam je tuutje en je Bumbaatje van de salontafel, draaide je even om naar me en zwaaide 'tata', en ging naar de gangdeur. Ik zat met open mond te kijken, schoot in de lach, en volgde. Zodra ik de deur opende, ging je naar de trap, wachtte even tot ik mee was (je weet dat je niet alleen de trap op mag) en begon driftig te klauteren. Boven liep je meteen naar de badkamer: je ging slapen! Soms he, ben je toch een raar ventje! We moeten trouwens opletten wat we 's avonds zeggen: als we durven zeggen tegen Wolf dat het bijna tijd is om te gaan slapen, interpreteer jij dat als een verzoek, en begint dan te huilen als we niet meteen naar boven gaan.

Je woordenschat is intussen alweer flink uitgebreid, vooral het woord 'pampe' kan je zo schattig zeggen! Je bent ook bijzonder leergierig, het liefst van al zit je samen met me in een boekje te kijken, en wijs je de verschillende voorwerpen aan. Ik moet dan de namen zeggen, en jij doet dat dan na. Het is ook opmerkelijk hoeveel beestjes je al herkent, en het geluid ervan nabootst. Ik heb het dan niet over steeds hetzelfde tekeningetje, maar wel verschillende versies. Je kan moeiteloos een hond (hmf, hmf), een poes (maw), een paard (hihihi), een koe (moe), een schaap (mèh), een varkentje (je grolt als je probeert te knorren) en zelfs een wild beest als een beer of een tijger nadoen. Je vindt het heerlijk als ik dan ook meedoe en gekke bekken trek, en dan zit je te schateren.

Zoals alle peuters dans je ook bijzonder graag. Zodra we iets van vrolijke muziek opzetten, spring je recht, en begin je met je kontje te schudden en je armen te bewegen. Als wij dan meedoen, val je soms om van het lachen. Je draait dan ook om je as, zoals je Wolf wel eens ziet doen, en uiteindelijk ben je helemaal zat en lig je gierend op de grond.

Yup, Kobe, je bent een fantastisch, vrolijk klein ventje, en we zien je graag!

Tandjes geschreven door Gudrun op 19-05-12 in Karaktertje, Mijlpaal.

Helaas, kleine muis, moet je, nu je begint te stappen, ook schoentjes leren dragen, enne... Dat is blijkbaar niet  evident! Toen ik ze je gisteren aantrok, was je eerst verbaasd. "Tiens, zo'n gewicht aan mijn voeten?"  Je zat rustig neer en wiebelde met je voetjes, en voelde eens aan die schoentjes. Geen probleem dus. Tot ik je op je voeten zette. Prompt liet je je op je poepje vallen en zette het op een brullen. Ik raapte je op en zette je opnieuw op je voeten, terwijl ik je onder je oksels vasthield. Geen doen aan, je wilde niet eens steunen op je voeten zolang je die schoenen aanhad. De decibels waren intussen niet van de poes, zelfs onze quasi dove hond kwam even kijken. 

Je hebt de schoenen aangehouden tot in de kribbe, en daar heeft het blijkbaar niet lang geduurd voor ze uit waren.

Gisterenavond heb ik ze je daar weer aangetrokken, met alle gebrul van dien, en hier thuis heb je toch, bijzonder tegenspartelend, een stapje of vijf gedaan, vooraleer ik ze je weer uitdeed.

Zoals in vrijwel alles, klein sprot, gaan we ook met die schoenen geduld moeten hebben met jou. Maar ontsnappen zal je er niet aan, liefje, dat kan ook niet.

Schoenen geschreven door Gudrun op 19-05-12 in Karaktertje.

We hadden het al een tijdje zien aankomen: je stond overal recht, liet je houvast los, en durfde zelf een paar stapjes tussen de tafel en de zetel. En inderdaad, vorige week vrijdag stapte je plotseling! Ik was bezig in de keuken, en jij was bij Wolf aan het spelen in de woonkamer. Plots hoorde ik je schateren, en ik kwam even kijken. En jawel, je was naar me toegekomen, wankel, maar duidelijk netjes op je twee voetjes! Je was helemaal van in de woonkamer tot aan de boekjes gestapt, en je vond het zelf zó ongelofelijk leuk dat je prompt omviel van het lachen, letterlijk dus.

Intussen vind je het heerlijk om te stappen. Soms val je nog om, en dan kruip je gewoon verder tot aan de eerste gelegenheid om je weer recht te trekken. Zelf rechtstaan zonder houvast lukt blijkbaar nog niet altijd. Je durft ondertussen ook al zelf uit de zetel kruipen: voorzichtig draai je je om, en laat je beentjes zakken tot je grond voelt, en dan ga je apetrots rondstappen :-) Er zelf in kruipen lukt nog niet: je hebt de juiste techniek vast, maar het is nog te hoog. Alleen als de hond tegen de zetel ligt, durft het te lukken: je gebruikt hem gewoon als opstapje.

Je bent deze week trouwens goed ziek geweest. Niet dat er ergens duidelijk iets vast te stellen was, alleen bleef je koorts maken. Vorige week had je al een paar dagen wat koorts gehad, maar aangezien je verder heel speels bleef en flink at, maakte ik er niks van. In het weekend was je snotneus wel erger geworden, en kreeg je snot ook een vieze kleur. Neem daar de lichte koorts bij, en het feit dat je soms wat hoestte, en er bleek duidelijk iets aan de hand. Nochtans had je zondagavond en -nacht totaal nergens last meer van, zodat papa je maandagmorgen nietsvermoedend bij de Spruitjesdoos afzette. Tien over acht, toen ik net (al een beetje op het laatste) klaar stond met Wolf om te vertrekken, ging de telefoon: Cindy om te zeggen dat je koorts had, 38.3° en dat ik je dus best kwam halen. Ik begrijp best dat ze geen ziek kind willen tussen 13 andere peuters en baby's (al was het maar om de rest niet aan te steken, en omdat een ziek kind veel aandacht vraagt) maar handig is het niet. Zoals papa zei: "Waar is een opvang goed voor, als ze bij het minste het kind niet meer opvangen?" Ik ben dan maar beginnen rondbellen en zo, om een oplossing te vinden. Uiteindelijk ben ik Wolf op school gaan afzetten, heb ik jou opgehaald bij de Spruitjesdoos, en heb ik je naar oma gebracht. Die wilde voor jou zorgen terwijl ik ging werken en daarna naar de kine moest. Gelukkig maar! Al bij al heb ik maar één lesuurtje gemist op school.

Omdat je nog koorts had, en dat eigenlijk al een tijdje aansleepte, ben ik 's avonds met jou naar de dokter gegaan. Diagnose: opnieuw een infectie van je sinussen, zodat je een gigantische snotneus had, en dat het slijm in je keeltje liep en ervoor zorgde dat je moest hoesten. Je kreeg een neusspray, een slijmlosmakende siroop, en voor het geval dat het bleef aanslepen: antibiotica. Diezelfde avond heb ik nog naar het ziekenfonds gebeld voor een oppas (ik heb zes dagen per jaar recht op een gratis oppas, weliswaar mét doktersbriefje). Dinsdag stond hier dus een zekere Nathalie, die prima voor jou heeft gezorgd. Woensdag was je al wat beter, maar ben ik toch nog begonnen met de antibiotica: je maakte nog steeds koorts en je neus bleef maar lopen, en ik wilde er nu toch echt wel vanaf. Gelukkig hoef ik de woensdag zelf niet naar school, zodat ik zelf voor jou kon zorgen. Je hebt vooral heel veel geslapen, zodat ik flink opgeschoten ben met mijn schoolwerk.
Donderdag stond bompa voor je klaar :-) Ik ben toch maar een geluksvogel, met grootouders die zo inspringen als het nodig is!  Misschien was het strikt genomen niet meer nodig, je had geen koorts meer, maar ik wilde toch op zeker spelen: ik moest een ganse dag les geven, en aangezien ik dit schooljaar zelf ook al ziek ben geweest, wilde ik niet nóg meer lessen missen. In elk geval kon je vrijdag gewoon naar de opvang, en heb je daar gespeeld zoals anders :-) Ik ben trouwens wel blij dat je niet meer moeilijk doet over die neusspray en zo. Vroeger schreeuwde je moord en brand van zodra ik met de waterspray in de buurt kwam, maar nu onderga je het gelaten. Ik denk dat je door hebt dat het eigenlijk wel helpt. Je trekt zelfs niet meer weg, ik mag gerust het zoute water in je neus spuiten, en je daarna neerleggen voor de druppeltjes. Flinke snoet!

Je buil is intussen ook weg: je had een gigantische buil opgelopen in de crèche. Je was daar blijkbaar enthousiast aan het springen in de kussenhoek, en op spectaculaire manier omvergeslagen, met je hoofdje tegen de rand. Niks ergs, alleen wel serieus om zien :-p

Je bent trouwens een klein babbelgat, Kobetje! Ik vraag me af van wie je dat zou hebben :-p Je kan jezelf al behoorlijk verstaanbaar maken, en hebt al een reeks 'woordjes' aan je vocabularium toegevoegd. Tata ken je al lang, en ook blm, wat bloem moet betekenen, zeg je al een tijdje. Heel actief om je mama roepen doe je niet, elk levend wezen bestempel je als mama, zelfs papa :-) Tush is je aanspreektitel voor Catullus, de hond, en in een moeite door gebruik je het ook voor de poes. Ham gebruik je als je honger hebt, of een hapje wil proeven van wat ik aan het eten ben, of ook wanneer je boterhammetje op is. Dan zet je trouwens ook je lege bordje voor mijn neus, als duidelijke boodschap dat het mag opgevuld worden :-p Papa zegt dat je ook soms kaka zegt als je effectief een vuile broek hebt, maar dat heb ik nog niet gemerkt. Het zou wel mooi zijn!
Gisteren wilde ik je in je bedje steken, had ik je al in je slaapzak gestopt, en je bleef maar herhalen tuus, tuus. Pas toen merkte ik dat ik je tuutje was vergeten, en toen ik dat luidop zei, maakte je met een stralende glimlach duidelijk dat je dat ook bedoelde. Boem is voor wanneer je omvalt of met opzet iets gooit,  en uiteraard is er het woordje bumba. Daar ben je namelijk totaal verzot op! Je neemt dan het bakje van de televisie of de dvdspeler, stapt naar de zetel, en zegt ostentatief Bumba terwijl je zelfs naar het toestel wijst. Zodra ik de DVD opstart, begin je te lachen van je ene oor tot je andere, en dan installeer je je op mijn schoot, zodat ik kan meedoen, je de woorden kan voorzeggen, samen met jou in mijn handen kan klappen, en vooral lekker enthousiast kan zijn samen met jou. Je hebt op je verjaardagsfeestje ook een kaartje van Bumba gekregen van je peter Dirk, en daar loop je voortdurend mee rond. Het is al helemaal beduimeld en vuil, maar toch blijf je het prachtig vinden. Ik heb zelfs een Bumbaknuffel voor je gekocht, en je loopt er inderdaad ook graag mee rond.  Misschien, als ik eens een boekje van Bumba tegenkom, dat ik ook dat voor je meebreng.

Jammer genoeg hebben we ook al kennis gemaakt met je karaktertje. Ik had het al gezien toen je nog heel klein was, en intussen is mijn vermoeden bevestigd: je bent helemaal niet zo kalm en lief als je broer. Wanneer je je zin niet krijgt, zet je je keel open. Dat kan gaan van een speculooskoekje willen terwijl je boterhammen nog niet op zijn, tot een spelletje van je broer afpakken en niet willen teruggeven, of geen zin hebben om je kleren aangetrokken te krijgen. Ik denk dat we nog wat met je zullen meemaken, klein mormeltje!

Je loopt! geschreven door Gudrun op 19-05-12 in Eten en drinken, Mijlpaal, Van alles en nog wat, Ziekjes.

Papa is je vanavond gaan ophalen in de kribbe, en daar vertelden ze dat je bijzonder koppig was geweest: je wilde niet eten of drinken tenzij zij het in je mond staken. Iets wat ze niet deden, waar ik ten volle achter sta. Je kreeg je flesje water, en een kommetje fruit, en normaal gezien drink je dan zelf en steek je zelf de stukjes in je mond. Vandaag niet dus. Het resultaat was dat je hier thuis ongeveer 200 ml water in één ruk hebt opgedronken, en je als een klein wolfje op je boterhammetjes hebt gestort. Je moest maar niet zo koppig zijn.

Daarnet, rond half acht, was het een pak minder prettig. Toen ik eind augustus met jou naar Kind & Gezin ben geweest (alles prima, 11 kilo en 76 centimeter, een stevige brok), werd ik door de kinderarts doorverwezen naar een uroloog. Je testes zijn nog steeds niet ingedaald, en dat wordt doorgaans aangepakt rond de leeftijd van één jaar. Vorige week woensdag heeft die vastgesteld dat hij ze nog nergens voelde, en dat hij dus niet zeker was of er eigenlijk wel testes aanwezig zijn. Hij stelde daarom voor om jou gedurende zes weken twee keer per week een inspuiting te geven, waardoor de testes, indien aanwezig in de buikholte, zouden moeten zakken. Over zes weken zouden we dan wel zien wat het resultaat was, en hoe het dan verder moet. 
Daarstraks heb je de eerste van die reeks spuitjes gekregen, en je huilde. Niet zozeer van de prik, wel van het feit dat ik jou stevig vast moest houden, zo stil mogelijk, en dat ben je niet gewoon. Amper een minuutje later zat je alweer uitgebreid te lachen, dus zo erg kan het niet geweest zijn. 

Zondag hebben we trouwens - eindelijk - het feestje voor je eerste verjaardag gevierd. Het feit dat je midden in de vakantie verjaart, maakt het niet gemakkelijk om iedereen bij elkaar te krijgen.  We hebben een heerlijke dag uitgekozen: ik had de tafel binnen gedekt, maar iedereen is met zijn bordje buiten gaan zitten, en daar hebben we dan allemaal de hele namiddag gezeten, in de zon en uit de wind: jouw vier grootouders, peter Roeland en tante Sarah, nonkel Koen en tante Else, en uiteraard ook je peter Dirk en Ilse. Tante Delphine is wat later toegekomen met Alexander, je nonkel Jeroen zat ergens op de Mont Ventoux. Je bent van schoot tot schoot gegaan, en genoot van alle aandacht. Veel taart heb je natuurlijk nog niet gegeten. Aangezien ik met een bijzonder pijnlijke voet zit, heb ik deze keer ook de taarten niet allemaal zelf gemaakt. Ik ben bij de bakker om een grote chocoladetaart gegaan, een fruittaartje en een appeltaartje, en heb een diepvriesconfituurtaart afgebakken. Het enige wat ik zelf heb gemaakt, is een grote misérabletaart (de favoriet van je peter Roeland) die bijzonder goed gelukt is. Ik heb geen kaarsjes aangestoken (je zou te enthousiast geweest zijn) maar had wel een 1 geschreven in chocoladebonen op jouw taart. 

Ondertussen, klein muisje, begin je ook stilaan te spreken. Je eerste betekenisvolle woordje is al een tijdje een feit: je zegt heel mooi 'tata' terwijl je met je handje zwaait (op babymanier) wanneer je gaat slapen, of wanneer we ergens weg gaan. Volgens Benjamin van de crèche zeg je ook geregeld 'mama' en 'papa' (vooral als er iets scheelt), maar dat heb je nog nooit rechtstreeks tegen ons gezegd. Je zegt volop 'kijk', een woord dat veel gebruikt wordt in de Spruitjesdoos natuurlijk, en verder probeer je alle mogelijke klanken na te bootsen. 'Bmm' voor bloem, 'mf mf' voor het geluid van een hond, en zo nog wel een paar dingen. Het is echt leuk dat je eindelijk ook zelf wat communicatief begint te worden, al kan je al een hele tijd duidelijk maken wat je wil.

En reken maar dat je ervoor zorgt dat je gehoord wordt, koppig ding!

Feestjes, woordjes, spuitjes... geschreven door Gudrun op 19-05-12 in Feest, Mijlpaal, Ziekjes.

In elk geval heb ik ze ook een blad met instructies meegegeven, en dat wilde ik je niet onthouden: het zegt wel een en ander over jou :-p

Recept voor een geslaagd Kobetje .

Ingrediënten:

- een Kobetje van ongeveer één jaar oud (het steekt niet op een paar dagen)
- een grote sportzak vol kleren
- een grote wasmand vol toebehoren

Werkwijze:

- als het Kobetje ‘s morgens voor zeven uur wakker wordt, dan draait men hem het best gewoon op zijn zij, geeft hem een tuut, steekt een beestje tussen zijn handen, en zegt vermanend dat hij nog moet slapen.

- bij het wakker worden na zeven uur, warmt men een fles water van 240 ml, doet men daar 8 schepjes poedermelk bij, rolt de fles tussen de handen, schudt ze nog een behoorlijk tijdje stevig door, legt een Kobetje bij zich in bed, en steekt vervolgens de tuut (op 3 streeptjes) in zijn mondje. Het Kobetje zal geruisloos de fles ledigen. Indien hij toch begint te protesteren, dan is de fles niet genoeg geschud, en dient men nog even grondig bij te schudden om de klonters te verwijderen.

- daarna geeft men het Kobetje eventueel een wasbeurt, een verse pamper, en kleedt men het Kobetje aan. Benodigdheden zitten in de sportzak.

- Rond negen uur begint het Kobetje een beetje te knikkebollen, of zelfs vervelend te doen: hij wil aandacht en wordt huilerig. Oplossing: verse broek en/of bedje binnen, voorzien van een slaapzak, een tuut en een beertje.

- Na zijn voormiddagslaapje, meestal rond elf uur, wil het Kobetje gevoederd worden. Oplossing: men neme twee kleine aardappeltjes of wat rijst, verse groenten (een wortel of twee, wat aubergine, spinazie, ...) en een klein stukje mager vlees, en men doet dat in het mandje van het stoomkokertje. Dat heeft men eerst gevuld met water via het kannetje, tot streepje 3. Dan zet men dit aan door de knop naar links te draaien. Wanneer het lichtje uit is, neemt men het mandje uit de stoomkoker (pas op voor verbrande pollekes), giet men het water weg, giet men de inhoud van het mandje in het kokertje, voegt men wat water en een kluitje boter toe, en mixt men de inhoud door de knop naar rechts te draaien.
Daarna zet men een Kobetje in een hoge stoel, geeft dat een klein blauw flesje met fris water, doet dat een afwasbare slab aan, en voedert hem de gemixte brij.

- Na het eten kruipt het Kobetje graag wat rond. Men laat hem bij voorkeur doen, op voorwaarde dat alle obstakels en kleine voorwerpen uit de buurt zijn weggehaald. Let op: het Kobetje is rapper dan men denkt.

- Rond één uur, soms iets later, begint het Kobetje opnieuw te knikkebollen, of opnieuw vervelend te doen: hij wil aandacht en wordt huilerig. Oplossing: verse broek en/of bedje binnen.

- Rond drie uur moet het Kobetje opnieuw voorzien worden van nutriënten. Daarvoor voorziet men best wat fruit: een appel, een banaan, een nectarine, wat kersen... Twee stuks fruit worden gemixt, samen met het sap van een sinaasappel. De brij dient daarna aangedikt te worden met koekjesmeel, en aan het Kobetje opgediend te worden per lepel. De omstandigheden zijn daarbij dezelfde als bij het middageten.

- Soms zal het Kobetje daarna opnieuw even in bed moeten.

- Rond half zeven is er opnieuw etenstijd voor het Kobetje . Hij wordt in zijn hoge stoel gezet, voorzien van een flesje water, en men dient hem boterhammen te serveren. Deze moeten bij voorkeur wit zijn, eventueel licht grof, en in kleine stukjes gesneden zijn. Eventueel kan hierbij een beleg gebruikt worden van een klein beetje boter, of zelfs een beetje mager vlees, zoals kippewit. Een drietal kleine boterhammen volstaan zeker.

- Daarna moet het Kobetje in slaapgereedheid worden gebracht: een verse luier, en boven zijn bodytje een pyama.

- Aansluitend wordt het Kobetje voorzien van een grote fles melk, zoals beschreven hierboven. Indien het Kobetje hierbij strategisch in de hoek van een zetel wordt geplaatst, zal het Kobetje zelf zijn fles leegdrinken.

- Daarna, afhankelijk van de vermoeidheidsgraad van het Kobetje , laat men hem nog even spelen, of steekt men hem in bed. Hiervoor wordt hij zacht en sussend toegesproken met de woorden: ‘Kom, Kobetje , wij gaan slapen. Ja, wij gaan slapen" met nadruk op het woord slapen. Men dient hem in zijn slaapzak te steken, en dan in een vrij duistere kamer op zijn zij te leggen, met een tuut in zijn mond en een beestje tussen zijn handjes.

- Wil het Kobetje niet slapen, dan kunnen er verschillende redenen zijn.
1. Hij is niet moe.
2. Hij is moe, maar er valt nog teveel te beleven.
3. Hij is moe, maar heeft last van zijn maagje. Dan wordt er een lepeltje Gaviscon toegediend aan het Kobetje .
4. Hij is moe, maar moet eerst nog een luier vullen en dat blijkt maar niet te lukken. Oplossing: men neme een glycerinesuppo, steekt dat in het poepje van het Kobetje , wacht een vijftal minuten met het Kobetje op schoot, en ververst dan de broek. Probleem opgelost.
5. Hij heeft koorts. Hij is ziek. Men neme een Perdolansuppo, steekt dat in het poepje van het Kobetje , en probeert het Kobetje zoveel mogelijk te sussen. Succes.

Mochten er nog vragen zijn, gelieve de helplijn te raadplegen.

Bij het in acht nemen van voorgaande raadgevingen, kan er bijna niks mislukken bij het maken van een gelukkig Kobetje . Succes!

Vakantie geschreven door Gudrun op 19-05-12 in Familie, Van alles en nog wat.

Slaapperikelen en andere dingen geschreven door Gudrun op 19-05-12 in Slapen, Van alles en nog wat.

Daarnet zijn papa, Wolf en ik met jou gaan spelen in de Baluba, en je vond het precies wel amusant! Je kroop vliegensvlug een moussen helling op, net alsof je nog niks anders had gedaan, en even later zat je te schateren in een buis! Je wilde perse dat ik je achterna kroop (wat ik uiteraard wel deed, ik kon je moeilijk alleen laten) en dan viel je bijna om van het lachen! Zo snel je knietjes je konden dragen, kroop je weg van me, tot je bijna stikte van het lachen en dus niet meer verder geraakte! Het meest opvallende was, dat je op een bepaald moment alles los liet en eventjes rustig helemaal alleen bleef staan, iets wat ik je nog nooit eerder had zien doen.
Na een half uurtje ben ik met je naar beneden gegaan, je was zo moe ondertussen van al dat spelen dat we terug naar huis zijn gereden (we hebben fietsen gehuurd) en jou onmiddellijk in bed hebben gelegd.

Gisteren was dan ook een inspannende dag voor jou. Je was dan wel niet meegegaan naar het zwembad, maar je had hier tijdens ons middageten toch vrolijk zitten rondkruipen en spelen, had daarna niet echt lang geslapen, en na je fruit ben je meegegaan in de buggy om te gaan minigolfen. De buggy was je eigenlijk al vrij snel beu: je wilde eruit, en rondkruipen en kijken. Papa en ik hebben je dan maar in het gras gezet, en noodgedwongen daarna ook in het stof/zand. Dat vond je eigenlijk best wel leuk: je liet het fijne zand steeds weer door je handjes glippen, zocht kleine steentjes uit, speelde met een rozenblaadje... Je zag er lief uit, je kleren zaten helemaal onder het witte stof.
Maar toen het half zeven begon te worden, had je er genoeg van. Je begon te wriemelen, te huilen, en er zat niks anders op dan met jou terug te keren naar het huisje, je eten te geven, en in bed te steken. Ik had gehoopt dat je het nog wat langer zou uitgehouden hebben, zodat ik met de rest van de familie mee iets kon gaan eten, maar helaas. Echt erg was het niet hoor, kleintje, ik eet graag brood, en daarvan was er nog genoeg in het huisje. Jij hebt samen met mij een boterham gegeten, en toen je daarna zag dat ik het bad liet vollopen, stond je alweer letterlijk te springen en kon ik je kleren niet snel genoeg uittrekken. Ik heb je ongeveer tien minuten in het warme water laten spelen, en je er dan uitgehaald, maar dat vond jij bijlange nog niet genoeg: je brulde dat het geen naam meer had toen ik je begon af te drogen, en pas toen je al je pyama aanhad, begon je door te hebben dat dat huilen toch niks meer ging uithalen.
Beneden kreeg je je flesje, maar wilde je toch nog spelen, zodat je nog niet eens in je bedje lag toen papa al thuiskwam met Wolf. Ik denk dat je wel moe was, maar dat de rust en de stilte je eigenlijk wel goed deden. Je hebt in elk geval stevig geslapen vannacht, en me amper twee keer wakker gemaakt.

Tsja, een groot slaper zal je wel nooit worden, toch niet ‘s nachts.

Baluba geschreven door Gudrun op 19-05-12 in Van alles en nog wat.